เชื่อว่าใครๆหลายๆคนก็ต้องมีความรักกันทั้งนั้น ความรักในที่นี่ขอเจาะจงไปในแบบของคนพิเศษละกันนะ คนพิเศษคือศัพท์นามหนึ่งคำที่หมายถึงคนที่เรารู้สึกดีด้วย อยากทำอะไรๆให้กับเขาโดยไม่หวังผลตอบแทน ขอแค่ได้เจอหน้าก็ยังดี อะไรทำนองนี้ บางทีเราแอบชอบใครซักคนก็ไม่ได้หวังจะให้เขามาเป็นแฟนหรือมาสนใจในตัวเราหรอกจริงไหม แค่รู้สึกชอบในสถานะนี้เฉยๆ ชอบที่คอยแอบมอง ชอบที่รู้จักกันแค่ผิวเผิน ชอบที่พูดกันน้อยๆ สถานะแบบนี้แหละมันรู้สึกดีที่สุดแล้ว เพราะถ้าคบกันจริงจัง โมเม้นแบบนี้มันอาจเป็นเพียงแค่ความทรงจำ

   แต่มันไม่จริงเลย ความรู้สึกที่บอกว่าไม่ได้หวังอะไรจากเขา ไม่ได้หวังให้เขาสนใจ แอบชอบข้างเดียวไปเรื่อยๆโดยที่สิ่งที่เราทำไปมันมีผลเป็นศูนย์ ไม่มีผลตอบรับ ไม่มีสัญญาณใดๆทั้งนั้นให้ได้รับรู้ว่าฉันชอบเขาไปทำไม? ที่นั่งบ้าอยู่คนเดียวทำไปเพื่ออะไร รู้สึกไปคนเดียวทำไม

ก็ใช่ มันคือความสุขในมุมเล็กๆของชีวิต ที่ผ่านเข้ามาในช่วงเวลาหนึ่ง พอเราเบื่อแล้วมันก็ผ่านไป เหมือนเป็นความสุขชั่ววูบ ที่คล้ายๆกับที่เขาพูดกันว่าอารมย์ชั่ววูบนั่นแหละ แต่ความสุขชั่ววูบนี้ใช้เวลานานหน่อย อันที่จริงมันก็ไม่หน่อยนะ ก็นานอยู่ นานอยู่เป็นปี 

   ฉันไม่อยากเรียกมันว่าความรักหรอก เพราะฉันก็ไม่ได้รักเขาอะไรมาก ใช้คำว่า ชอบ ก็น่าจะพอแล้ว คำว่ารักคงไม่เหมาะ ฉันไม่ได้ตายแทนเขาได้อะไรขนาดนั้น มันดูเป็นคำที่เกินไปสำหรับความรู้สึกที่ฉันมีให้เขา เราขอโทษนะที่ไม่ได้รักเธอ แค่คำว่าชอบก็พอแล้ว

   เกิดมาในชีวิตนี้มีความรู้สึกแบบนี้ผ่านเข้ามาแบบจริงๆจังๆก็ 2 ครั้ง ครั้งแรกมันเกิดขึ้นนานแล้ว 5-6 ปีได้ ฉันรู้สึกดีกับคนๆหนึ่งซึ่งเรารู้จักกันแค่ผิวเผิน แต่ก็เห็นหน้ากันทุกวัน รอเวลาผ่านไป เรื่อยๆๆๆ เห็นเขาทุกๆวัน จนเวลามันมาถึงตอนสุดท้าย เขาได้หายไปจากชีวิตของฉัน เราไม่ได้เจอกันอีก ทั้งๆที่ฉันรู้ว่าวันนั้นมันคือวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะสารภาพความรู้สึกของฉันให้เขาฟัง ฉันเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบสารภาพ มันน่าอายนะ ที่อยู่ดีๆจะไปพูดอะไรขัดๆปากให้คนที่เราชอบได้รับรู้ ฉันไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้น เลยไม่มีวันที่ฉันจะได้บอกกับเขาหรอก ฉันเชื่อว่าอย่างนั้น ถึงวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้พบกัน แต่ความรู้สึกของฉันที่มีให้เขามันไม่ได้หายไปเลย ฉันรู้สึกแบบเดิมมาตลอดระยะเวลา 1 ปี ใช่แล้ว ฉันยังคงชอบเขาอยู่ ฉันนึกถึงเขาอยู่ตลอดเวลา 1 ปี โดยที่ไม่ได้เห็นหน้าเหมือนทุกๆวันแบบเมื่อก่อน ฉันไม่รู้ว่าฉันทำมันไปได้ยังไง ฉันยืดความรู้สึกนั้นมาเป็นเวลา 1 ปีได้อย่างไร หน้าก็ไม่ได้เห็น เสียงก็ไม่ได้ยิน ข้อความใดๆก็ไม่เคยส่งหากัน ฉันนึกถึงเขาเพียงคนเดียว จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังงงกับตัวเองว่าทำไปได้อย่างไร แต่หลังจาก 1 ปีนั้นความรู้สึกเหล่านั้นมันก็ค่อยๆหายไป เลือนลางไปเรื่อยๆ จนฉันลืมเขาไป และไม่นึกถึงอีก 

  หลังจากความรู้สึกดีๆที่ฉันมีให้คนๆนั้นเป็นเวลาเกือบ 2 ปี ได้หายไปแล้ว ฉันก็กลายเป็นคนด้านชาเรื่องความรัก ฉันไม่สนใจใครเลย ไม่เคยที่จะรู้สึกกับใครแบบนั้นอีกเลย เป็นเวลา 3 ปี ฉันอยู่กับตัวเองมาเรื่อยๆ อยู่กับเพื่อน อยู่กับสิ่งต่างๆที่ฉันสนใจ ฉันสนใจหลายอย่างในช่วงเวลานั้น แต่ไม่ใช่กับความรัก อารมณ์แอบชอบไม่เคยเข้ามาหาฉันอีกเลย ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองอีกแล้วว่าฉันอยู่แบบนั้นได้อย่างไรมาตลอด 3 ปี

  จนวันหนึ่งฉันได้มาพบกับที่แห่งใหม่ และคนใหม่ๆ กิจกรรมใหม่ๆที่ฉันไม่เคยได้ทำ และที่สำคัญฉันได้มาเจอกับคนที่ฉันรู้สีกดีด้วยคนใหม่ 3 ปีกับความรู้สึกที่ด้านชาต่อความรักมันได้หายไปในพริบตา ความรู้สึกแอบชอบมันกลับมาอีกครั้ง หัวใจเริ่มได้เต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง ใช่แล้ว ฉันได้พบกับคนๆหนึ่ง ที่ฉันรู้สึกดีด้วย และครั้งนี้ก็เหมือนว่าเขาน่าจะรู้สึกเหมือนกับฉันด้วยสิ ถ้าฉันไม่ได้มโนไปเองก็คงใช่ เพราะเหตุการณ์หลายๆอย่างที่ฉันได้เจอมันทำให้ฉันเอากลับมาคิดทุกครั้ง ฉันชอบเขา ชอบถึงขณะที่ว่าวาดรูปเขาถึง 2-3 รูป รูปที่วาดฉันตั้งใจจะให้เขาตั้งหลายที แต่คิดไปคิดมาไม่ดีกว่า ความคิดของฉันมันก็เหมือนๆเดิม ไม่ชอบสารภาพ ฉันคิดว่าถ้าฉันได้สารภาพไปอะไรๆก็จะต้องไม่เหมือนเดิม อยู่แบบนี้หละดีที่สุด หลายๆครั้งฉันพยายามทักไลน์ไปแต่ก็ไม่กล้ากดส่ง มันมีหลายครั้งมากที่จะเป็นโอกาสให้ฉันได้เปิดหัวข้อคุยกับเขา แต่ฉันก็ปิดกั้นโอกาสด้วยคำที่ว่าไม่กล้าอยู่ดี น่าเสียดายเนอะ ที่ไม่ได้ทำแบบนั้น สำหรับความรักครั้งนี้มันมีช่องทางให้ฉันพัฒนาตั้งเยอะแยะ แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ทำมัน แล้วหนังก็เล่นซ้ำม้วนเดิม มันใกล้เวลาที่ฉันและรักครั้งนี้จะได้จากกันแล้ว เวลาของเรามันเริ่มหมดลงทุกทีๆ ฉันเองก็ยังคงปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่ได้ทำอะไรให้มันคืบหน้า ได้แต่เก็บความสุขชั่ววูบไปวันๆ

  แต่น่าแปลกนะกับรักครั้งนี้ ฉันเริ่มจะไม่รู้สึกอะไรกับมันแล้วก่อนที่จะหมดเวลาแล้วซะอีก ฉันเริ่มกลับไปเป็นคนด้านชาเรื่องความรักอีกครั้ง ความรู้สึกดีๆที่มีให้เขามันเริ่มหายๆไป ไม่เหมือนเดิม ฉันไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนแต่ก่อนที่เพียงแค่เจอหน้าเขา ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นคนธรรมดาที่ฉันไม่ได้ให้ความพิเศษอะไรแล้ว ฉันเริ่มรู้สึกเฉยๆ เฉยเมย ไม่สนเขาแล้ว คนเราก็เป็นอย่างนี้หละ ซ้ำไปก็วนมา

 ลืมบอกไปว่าระหว่างที่ฉันกำลังรู้สึกดีกับคนใหม่ที่ฉันเจอ เดินสะพานลอยอยู่ดีๆฉันก็เจอกับคนที่ฉันแอบชอบเมื่อ 5-6 ปีก่อน ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วมาก ฉันเดินสวนเขาอย่างเร่งรีบ ต่างคนต่างรีบ แต่ถึงจะผ่านเร็วแค่ไหนฉันก็จำหน้าเขาได้ ก็แน่นอนเห็นแว๊บเดียวก็รู้แล้วว่าคือเขา แต่ก็ได้แค่เดินผ่านไป ก็แค่นั้นแหละ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วนี่ ก็ปล่อยให้ผ่านๆไปดีแล้ว

  

edit @ 18 Sep 2015 21:48:09 by B-LENS

Comment

Comment:

Tweet

"ฉันไม่อยากเรียกมันว่าความรักหรอก เพราะฉันก็ไม่ได้รักเขาอะไรมาก ใช้คำว่า ชอบ ก็น่าจะพอแล้ว คำว่ารักคงไม่เหมาะ ฉันไม่ได้ตายแทนเขาได้อะไรขนาดนั้น มันดูเป็นคำที่เกินไปสำหรับความรู้สึกที่ฉันมีให้เขา เราขอโทษนะที่ไม่ได้รักเธอ แค่คำว่าชอบก็พอแล้ว"

ชอบย่อหน้านี้มากเลยจ้า

 

เราก็เคยเป็นแบบนี้นะ อยู่กับความรู้สึกชอบทั้งที่ไม่ได้เจอกันมาปีครึ่ง มีเพื่อนแล้ว นึกว่าเป็นคนเดียว 55

#1 By SIROAOM on 2016-01-12 20:50